Het zijn vaak enigszins verloren plekken en al te gewone, banale dingen, die de aandacht trekken van Gies Backes (Venlo, 1977). Een ouwe caravan, een deels overwoekerde motorboot, een rijtje afvalcontainers, een gehavend stuk vloer, een perk agaven. Mensen lijken er net voor de komst van de schilder te zijn vertrokken. Zo brengt Backes nieuwe verhalen in de wereld over het gewone, het alledaagse, met voldoende vrije ruimte voor de kijker. In deze uitgave plaatst kunstcriticus Mischa Andriessen Backes’ werk in een bredere context. Met auteur Kees Verbeek praat Gies Backes over zijn werk en wat hem beweegt: ‘Het zijn ontzettend fijne plekken om een tijdje rond te hangen.’